წიგნები

თავი მე-5: თეოკრატიული ორგანიზაცია

  1. თავი პირველი: ღირსი მამა სანტოსი
  2. თავი მეორე: „იეჰოვა მოშურნე ღმერთია“
  3. თავი მესამე: ჭეშმარიტება, რომელსაც მარადიული ცხოვრებისაკენ მივყავართ
  4. თავი მეოთხე: სასუფევლის სახარების გამოცხადება

პირველი ასამბლეა

1975 წლის 7-10 აგვისტოს დავესწარი იეჰოვას მოწმეთა პირველ ეროვნულ ასამბლეას. იგი ბარსელონის სპორტის სასახლეში იყო მოწვეული. ასამბლეის მთავარი თემა ღვთაებრივი უზენაესობა გახლდათ.

ვფიქრობ, კონფერენციის თემა და მიზანი წააგავდა ყველა ასამბლეას, რომელსაც ოდესმე დავსწრებივარ, როგორც იეჰოვას მოწმე. ასეთი შეკრებანი შემდგომშიც გრძელდებოდა.

ცხადია, აღსასრულის ჟამის მოახლოება მთავარი საკითხი იყო. ახლაც შენახული მაქვს ამ ასამბლეის პროგრამა და ჩემი ნათქვამის დასადასტურებლად ზოგიერთი  მოხსენების სათაურს გავიხსენებ: „ფხიზლად იყავით, გაქცევა რომ შეძლოთ“, „ნდობით მიუახლოვდით დიდ სატანჯველს“, „აღსასრულის ჟამს მთელი ოჯახი ერთად შეხვდით“, „ჩვენი თავშესაფარი ცათა უზადო სამეფოში“, „ერთადერთი სამყარო, ერთადერთი ხელმწიფება უფლის უზენაესობის ქვეშ“ და ასე შემდეგ. მეორე მნიშვნელოვანი საკითხი იყო კარდაკარ სიარულის ვალდებულება: „იეჰოვას სამსახურის ნეტარება“, „ნუ დაკარგავთ კურთხევას“ და ასე შემდეგ. ამრიგად, ისინი მთელი ძალით ცდილობდნენ თეოკრატიულ ორგანიზაციასთან, როგორც ხსნის ერთადერთ საშუალებასთან, ჩვენს დაკავშირებას.

ტრადიციული რელიგიის ალტერნატივა

ვფიქრობ, ეს საკითხი უმრავლესობისთვის გასაგებს ხდის ორგანიზაციის გაფართოებას იმჟამინდელ ესპანეთში. ესპანელები შეჩვეულები არიან კათოლიკური ეკლესიის წევრობაზე ლაპარაკს და არა იესო ქრისტესთან პირადი ურთიერთობის საფუძველზე ხსნის შესახებ საუბარს. 1936 წლის სამოქალაქო ომში შესრულებულმა როლმა და ფრანკოს რეჟიმის მხარდაჭერამ კათოლიკური ეკლესია არასასურველად აქცია ბევრისთვის. არსებობდა აზრი, რომ ხსნა განსაკუთრებულ ორგანიზაციაში უნდა ყოფილიყო. სწორედ ამას სთავაზობდნენ ხალხს იეჰოვას მოწმეები. ერთი მხრივ, ისინი ბევრ მიმდევარს იძენდნენ და ამით უტევდნენ სხვა რელიგიურ ორგანიზაციებს და მეორე მხრივ, ჭეშმარიტი რელიგიის პრეტენზია ჰქონდათ.

ხალხს სრულ უსაფრთხოებას ჰპირდებოდნენ და თან აცნობდნენ რომაული კათოლიციზმის მნიშვნელოვანი ხარვეზების შესახებ. მაგალითად, აკრიტიკებდნენ ბერ-მონაზვნების ექსპლუატაციას, თუმცა საგუშაგო კოშკის ეკონომიკური იმპერია თავისი წევრების ეკონომიკურ ექსპლუატაციას ემყარებოდა, რაც უკეთესი ნამდვილად არ იყო. ებრძოდნენ იერარქიასა და პაპობის სისტემას, თუმცა „საგუშაგო კოშკის“ იერარქიული სტრუქტურა გაცილებით დახვეწილი იყო და კონგრეგაციების სიმცირე აბსოლუტური კონტროლის საშუალებას იძლეოდა, ხოლო რაც შეეხება პრეტენზიებს უცოდველობის შესახებ, „საგუშაგო კოშკი“ არანაკლები იყო კათოლიკურ ეკლესიასთან შედარებით.

იეჰოვას მოწმეები ამაყობდნენ იმით, რომ მათი რელიგია ერთადერთი ჭეშმარიტი რელიგია იყო. აცხადებდნენ, რომ სულ მალე არმაგედონში ღმერთი იეჰოვა შემუსრავდა ყველას, ვინც იეჰოვას მოწმეთა ორგანიზაციას არ ეკუთვნოდა.

გამოგიტყდებით, მეც გადამედო ეს სიამაყე. იეჰოვას მოწმედ ყოფნა ჩემში აღმატებულობის გრძნობას იწვევდა. სულ რამდენიმე თვეში (1975 წლის შემოდგომა მოახლოებული იყო) ღმერთი თანამედროვე სისტემას მოსპობდა, კაცობრიობის უდიდესი ნაწილი განადგურდებოდა, მე კი იეჰოვას სხვა მოწმეებთან ერთად ახალ წყობაში გადავინაცვლებდი.

მანამ, სანამ კაცობრიობა ცოდვაში იყო ჩაფლული, ჩვენ კარდაკარ დავდიოდით და ვაცნობდით მათ მომავალ ხვედრს. იმ ზაფხულს ხალხი სანაპიროზე ერთობოდა. ჩვენც ვიკრიბებოდით და ველოდით ახალ წყობას, რომელიც ჩვენ მიერ გაღებული მსხვერპლის ჯილდოდ გველოდა. ეს ასამბლეაც მსხვერპლის გაღება იყო. ყველა მუშაკი მოხალისე იყო, იეჰოვას მოწმეები გასამრჯელოს არავის უხდიდნენ.

ფეხზე მდგომნი ვჭამდით, რადგან „საგუშაგო კოშკს“ ერთი სანტიმის გაღებაც არ სურდა სკამების შესაძენად. თვით ასამბლეაში ვჭამდით ხოლმე, მონაგებით კი სასუფევლის ქადაგებას განვაგრძობდით. ცუდად გვეძინა, არადა უთენია უნდა მივსულიყავით, დასაჯდომი ადგილისთვის რომ მიგვესწრო, თუმცა ჩვეულებრივი საფასური გვქონდა გადახდილი.

საშინელი მატარებლით ვიმგზავრეთ, „საგუშაგო კოშკმა“ ასამბლეისთვის რომ იქირავა. მიუხედავად ამისა, ყველაფერს სიამოვნებით ვაკეთებდით. ეს ინტელექტუალური კმაყოფილება გახლდათ. მახსოვს, მთელ ასამბლეაზე მე ერთადერთი სტუდენტი გახლდით და მთელ ესპანეთში თორმეტიოდე იეჰოვას მოწმესაც არ  ჰქონდა უნივერსიტეტის დიპლომი. მიუხედავად ამისა, მწამდა, რომ ეს აღუზრდელი და გაუნათლებელი ხალხი გაცილებით უფრო ჭკვიანი იყო, ვიდრე ნებისმიერი სხვა. მათ იცოდნენ, რომ აღსასრული ახლოს იყო და ისინი ახალ წყობაში გადავიდოდნენ.

ამ ასამბლეას ჩემი ძმა და მშობლებიც დაესწრნენ. ახლა, ამ ამბებს რომ ვიხსენებ, ვნანობ, რომ მათ შვებულება გავუფუჭე. ცუდად ვიმგზავრეთ. „საგუშაგო კოშკის“ მიერ დაქირავებულ მატარებელს თითქმის ათი საათი მივყავდით ბარსელონისკენ. იძულებულები ვიყავით აგვეტანა სიცხე, დაღლილობა და ბევრი სხვაც, მაგრამ ასამბლეის არც ერთ ქადაგებას არ ვაცდენდით.

მიუხედავად ყველაფრისა, ამან ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა. მამაჩემს თუ ეს ასამბლეა თვალის ახვევად მიაჩნდა, მე ნანახით აღფრთოვანებული ვიყავი. ათასობით შეკრებილი ადამიანი ამტკიცებდა, რომ აღსასრული რამდენიმე კვირაში დადგებოდა, რომ მხოლოდ იეჰოვას მოწმეები შეაბიჯებდნენ ახალ წყობაში და იმჟამინდელი სისტემიდან არაფერი გადარჩებოდა.